چند کلمه کوتاه

خسته ام و تنها

و دلیل این خستگی را می دانم

فاصله ی نوری از روزهای خوشی که هر شب تا صبح در سیالیت فضای نامتناهی بی جسم ره می سپردم تا کرانه های دور دست

دوباره شروع کرده ام

امیر خوب می داند چه چیز را می گویم

فقط همین

تازه دارم متولد می شود

بعد تز پنج سال درون پیله بودن

دوباره دارم پروانه می شوم

منتظر به تماشا نشستن پروانگی ام باشید

بزودی پرواز - پر    باز خواهم کرد

یا علی

¤ نوشته شده در ساعت ٦:٤٧ ‎ب.ظ توسط مهدي خطيری

پيام هاي ديگران ()

پس از روزها مشغله و بعد از مدت ها به روز می شوم :

به نام تو

به کام خودشان

برای تو

    تویی که منی

ومن     که تو می شوم

به قامت این ما

که تو هم هستی

باشال قرمزت

فهمیدن انگار

   کار  ندارد

              اما

همه با فهم من

   من ِ ما شده

به رنگ چشمهایم  مشکل ندارند

این «همه» که ماشده ایم

مایی که «همه » هستیم

حتی آن شال قرمز

با چکش 

           چکش یعنی عدالت

یعنی تو نمی فهمی 

      ما می فهمیم

کدام ما آقا ؟ !

شما که مایی ندارید ؟!

گفتم که 

خوابیدن و بیداری 

شکم به زیر شکم

و رنگ چشم های من 

به هم نمی آیند

تو هم بیا اینجا 

قشنگ تر می شوی آقا ؟!

ما

     شما

          من

              او

                 ندارد

هم ماییم

            و یک نه «ما»

یک  من ِ من

بیچاره تنها

بیچاره سر گردان

معلم تاریخ می گفت :

«پدرم مادرشان را آورد

تا ساز بزنند موقع شام و نهارمان»

پدرم :

تاریخ و جغرافیا

جغرافیای تاریخ بود

                        پدرم

پدرم را آب بردند

                بی ناموس ها

قبر پدرم ،

               قرق توسعه شد

قبر پدرم:   

            «مرگ بر دیکتاتور»

قبر پدرم:

          «سنگال»

قبر پدرم :

           «بنگلادش»

قبر پدرم:

             «جغرافیای بدون نقشه نیست»

قبر پدرم است دیگر

شال قرمز ندارد

ایمانش

         چشم های من

         چشم های ما

آینه ی درختان البرز

پدرم را در آوردید

     اما نه اعتراف ، نه خواهش

     این بزرگراه

به پاهای شما ختم نمی شود هرگز

به زیر شکم هایتان

حالا نمی خواهم اعتراف را

نه اعتراف را

نه این همه لاف

گزافه می گویی

  شال قرمز

چکش نزن به روی سرم

این سر

          صد بار استفراغ می کند از تو

قی می شوی توی استکان خودت

این سر

         ته اش را به باد داده

        باد خانه ات را

        ویرانه ای

       باد می دهی ؟ !

خجالت نکش

  این باد معده است

سازت را بزن

می خواهم لبی به خمره برقصانم...

¤ نوشته شده در ساعت ٩:٥٦ ‎ق.ظ توسط مهدي خطيری

پيام هاي ديگران ()

سلام بعد از ۵ ماه دوری سلامی دوباره

راستش خدمت سربازی بودم دور از گرگان - مرزن آباد چالوس - آموزشی و بعدش راهنمایی و رانندگی گرگان و روزی ١٢ ساعت سرپا ایستادن و پست دادن امروز که جمعه بود هم تا ساعت ٣ سر پست بودم و تا یه فرصت پیدا کردم اومدم کافی نت

البته حرف زیاده که در اولین فرصت همشو می نویسم

فعلا این غزل رو بخونید

تو ذات تاب تن دختران ترکمنی

شعور بالغ مستی درون پیرهنی

به شهوتی که گره زد تو را به دستانم

قسم که نافه ی لبریز آهوی ختنی

هر آنچه خط معلی است در تنت جاریست

که پایگاه غرائز به کوچه باغ تنی

نمک به زخم تنم میزنی و می رقصی

ولی شبی به لبم از لبت نمک نزنی

شعاع شعله ور شعر و شور انگوری

و حد میزدگی در شب شراب منی

چرا ، چگونه نگاه از تن تو بردارم

کجا دوباره ببینم چنین تن و بدنی

خدا کشیده تو را با تمام اعجازش

که حظ آینه ها در بلوغ نسترنی

اگرچه پیرهنت باغ لاله و یاس است

خدا کند که برقصی و پیرهن بکنی

یا علی

¤ نوشته شده در ساعت ٧:٢۸ ‎ب.ظ توسط مهدي خطيری

پيام هاي ديگران ()

¤ نوشته شده در ساعت ٧:٢٧ ‎ب.ظ توسط مهدي خطيری

پيام هاي ديگران ()

سلام خدمت همه ی عزیزان که همواره همراه ما بوده اند راستش کلی حرف دارم واسه گفتن و کلی شعر برا نوشتن اما میذارم برا یه وقت مناسب همینو بگم که کرمان بودم جشنواره شعر رضوی البته اونایی که منو میشناسن می دونن که دو سالی هست که تو هیچ جشنواره ای شرکت نمی کنم اینجام خانمم شرکت کرده بود با شعری که تو پست قبلی گذاشتم و در عین ناباوری مقام نیاورد و تنها جزو برگزیده ها بود البته دیدن خیلی از دوستای قدیمی ارششو داشت که این همه راهو رفتیم و برگشتیم به امید خدا پست بعدی چند تا شعر جدید از خودم میزنم فقط نظرتونو از این ترانه همسرم (( مریم محمدیان )) دریغ نکنید

یا علی

تب باغچمون زیاده که گلاش جون  ندارن     

   بذا پاشورش کنم شاید بازم گل بیارن

وقت کوچ،خیلی سرده،باز هوا گرگ ومیشه  

 فصل این چشمای بارون زده کی تموم میشه؟

قفسا رو وا  کنین کفترا طاقت ندارن              

          به تماشای بریدن سر عادت ندارن

هر شب از هق هق این پنجره ها گر می گیرم    

        تو قمار شیشه ها غیرت آجر می گیرم

توی این کوچه کسی رو بوم شب پرسه زد ه      

        گل گندم پاشیده ، تموم شب پرسه زده

چشا روی جاده ریخته ،یه نفر دلواپسه              

        به دلش افتاده امشب یکی از را  می رسه

می رسه، گله آهو دوباره زنده میشه                    

    می رسه، انگاری ناله های باغچه حالیشه

ته جاده هلهله اس، دارن هیاهو میکنن            

        همه ی دنیا دارن یکدفه یاهو میکنن

تب باغچه کم شده ،انگاری بارونی شده           

          داره از را می رسه، جاده چراغونی شده

گل مریم بپاشم رو فرش قرمز چشام ؟                 

    میشه پاتو بذاری، میشه یه بار بگی میام؟

نفس جاده گرفته داره هق هق می زنه               

      رو تنش جا ردپات داغ شقایق می زنه

کفترا طبق طبق گلاب و شبنم میارن                

     همه ی دنیا دارن پیش چشات کم میارن

تو قفس زمزمه ی پرنده ها پر زدنه              

             دل به آسمون زدن به سیم آخر زدنه

دل آینه ها پر از پچ پچ دیدنش شده               

      می رسه، جاده نمک گیر رسیدنش شده

¤ نوشته شده در ساعت ٤:٠۸ ‎ق.ظ توسط مهدي خطيری

پيام هاي ديگران ()

سلام دوستان گرامی پس از مدتها تاخير بالاخره بروز شدم شرمنده همه نگاه هايی که هر بار مرا بادقت وواکاوی می کنند اما اينبار می خواهم با دو شعر از همسرم خانم ( مريم محمديان ) اين وبلاگ را بروز کنم اميدوارم که از نقدش پرهيز نکنيد

درچشم هایت شمس باتنبورمی رقصد

دف می زنی انگارنیشابورمی رقصد

می رقصد و می رقصد و می رقصد این آهو

می چرخد و می چر خد و می چرخد و یا هو...

دارم طوافت می کنم این هشتمین دور است

داری نگاهم می کنی می نو شمت سرمست

هفتاد صف آواره بوی تنت بودند

هفتاد دف دنباله پیراهنت بودند

خورشید از سمت خراسان تو می آید

از لحظه بیضاء دستان تو می آید

فریاد کن تا بایزید از خواب برخیزد

با نعره «هل من مزید» از خواب برخیزد

از جذبه این دارها منصور می ریزد

انگار تا انگور باشد نور می ریزد

گفتند اینجا فصل آرام کبوتر هاست

فولادی این پنجره دام کبوتر هاست

تادست افشاند به همراه کبوترها

از بلخ تا مشهد غزل پاشید مولانا

من آرزوی سهم امنی از حرم دارم

دریایی از آتشفشان دور و برم دارم

این صحن انگار آبروی دیگری دارد

من را نسوزان عشق روی دیگری دارد

آیینه در آیینه می رقصانیم ای مرد!

بگذار تا این سفره رنگین تر شود بادرد

تا نامتان از التهاب و درد می کاهد

آهو میان هر دعا صیاد می خواهد

¤ نوشته شده در ساعت ۱:۱۳ ‎ق.ظ توسط مهدي خطيری

پيام هاي ديگران ()

نگاه خسته ی شهرم که با من آفتابی نيست

يا علی

¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٥۱ ‎ب.ظ توسط مهدي خطيری

پيام هاي ديگران ()

با سلام خدمت همه ی عزیزان و تبریک فرارسیدن سال نو باستانی

و امید اینکه این سال  سالی باشد بدور از همه ی دلواپسی ها

آفرينش

تقسيم مي شوم

بين دو هاله نامعلوم

دو قوس نامتجانس

در اطرافم

كه نه از اينم و

نه از آن

چيزي بيشتر مي دانم

 # # #

باقي مانده ام را مي بخشم

به تو

ساده ترين تعبير آب

گلم مي كند

در فرودي نامبارك

مبارك ترين لحظه ام را

به تو بخشيدم

كه اين دايره به پايان نمي رسد

در انتهايم

در انتهاي راه

فقط نصف راه با من است

راه آه

خاك را خوب مي شناسد

دستهايي كه مرا برداشت

دست هايي كه هزار فحش آب نكشيده نثارم كرد ه بود

« يسفك الدماء »

ناكرده گناه فحش مي خوردم

« ظلوما جهولا »

من نبودن را بيشتر دوست داشتم

حتي ونك را نخواستم

پارك ملت هم مال شما

حتي زواياي خانقاه ابايزيد

مي خواستم فقط من نباشم

نبودن بزم آشكاري بود

بين تو     و تو        و تو

بودي و ديدي

گفتگو آئين درويشي نبود

به من چه كه تنهايي

من جور تنهايي تو را بكشم

چه كسي ...

تو چك هاي مرا پاس مي كني ؟

برگه جريمه ام را تو پرداخت مي كني ؟

كجاي اين بازي مرا بازي دادي ؟

فصل اول قوس اول را مي دانم

آفتاب شراب

تاب آب

باك خاك

هرم نفس هاي هو

آبرو

من آبروي تو را هم

با دسته گلي به آب دادم

فصل دوم قوس اول

پشت درخت بي ريشه

ريشه مي دواندي ام

لبهاي ترك خورده را

نمي بوسيدي به كجاي تو بر مي خورد

« صلصال كالفخار »

كه اين همه دعوا ندارد 

باشد

هرجا بگويي مي رويم

ور مي آيم

كوره نمي خواهد

زير همين آفتاب هم مي پزد

تني كه امن ترين خواهشش نبودن بود

اين برگ را هم تحفه ات مي كند

آس دل

مي تواني با ژوكرهايت هم بازي كني

و اين آب بسته را

بيشتر بچرخاني

اما يادت نرود

خودت خواستي

قوس دوم

تمامش با من است .

یا علی

¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:۳٩ ‎ب.ظ توسط مهدي خطيری

پيام هاي ديگران ()

سلام دوستان پس از مدت ها غبیت بالاخره برگشتم ببخشید و بشنوید ...

در ضمن اولین کنگره منطقه ای شعر ولائی ( استا نهای گیلان -

مازندران - گلستان - سمنان و خراسان شمالی ) در تاریخ۱۸ دیماه

در گرگان برگزار می شود لذا از کلیه شاعران ولایی استان های

 فوق دعوت می شود جهت حضور در این جشنواره آثارشان

 را حداکثر تا تاریخ ۱۰ اذرماه به آدرس گرگان - فلکه تالار فخرالدین

اسعد گرگانی - تالار فخرالدین اسعد گرگانی دبیرخانه جشنواره

شعر ولایی ارسال فرمایند . قالب آزاد - تعدا حداکثر ۵ شعر 

یا علی منتظریم  

شطح

پشت اين كوچه هاي خواب آلود

آمده بودي ميان اوهامم

بدزدي ام

از خود رفته بودم كه پيدايت شد

اصلا گم شده بودم

پشت همين باجه

كوچه دوم

درب نمي دانم چندم بود

كه پستچي حراج كرد

بسته چشمانم را

كه فرستادم

بي تو

با تو بودن را

آواره مي شدم

پشت حسابهاي بانكي

نترس

ترسيدم

ن

تر

سي

چهل

پنحاه

صدبار نخوانده اي كه مگر خوانده ام تو را

منم كه خون سپيدار در تنم جاريست

 چقدر فاصله تا من

چقدر

بي كفني

زندگي هم

مردگي را مي ماند

ميان ابروهاي نگرفته

چپ مي كند

همكلاي كه گفته بودمش

به بادها بگويد

جنازه را به گرگان بياورند

قبل ورشكستگي

توي همين حسابها گمت كردم

ليلا

ليلا

ليلاي در حوالي چشمم

اين شب ها

بعد قصه هم

خوابم نمي برد

یا علی

¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:٥٠ ‎ق.ظ توسط مهدي خطيری

پيام هاي ديگران ()

يا هو يا من لا هو الاهو

نوبهار است در آن كوش كه خوشدل باشي

كه بسي گل بدمد باز و تو در گل باشي

سلام

خدمت همه دوستان عزيز و صميمي ام و پوزش بابت اين همه تاخير كه ديگر طبيعي شده است . هرچند آنها كه نزديكترند آگاه ترند به زواياي امور و مشكلات اين ديوانه ، هر چند - چند وقتي مي شود كه ديگر از آن ديوانگي ها هم خبري نيست .

با اين همه جشن نوروز باستاني را خدمت همه تان تبريك مي گويم و اميدوارم كه جام اين سال تهي از اندوه و ملامت باشد .

اما دليل اين چند ماه دوري يكي امتحانات دانشگاه بود و ديگري ازدواج و بعد هم كمي شلوغي بازار در روزهاي پاياني سال فقط همين .

اما يك خبر : بزودي فراخوان دومين جشنواره دوسالانه ملي شعر طبيعت كه در خردادماه امسال در گرگان برگزار مي شود را در اين بلاگ خواهيد ديد . پشاپيش شعرهايتان را آماده كنيد تا ان شاءالله در مهلت مقرر بتوانيد كارها را به دبيرخانه جشنواره ارسال كنيد .

با يك غزل جديد از خودم و  غزلي از همسرم خانم مريم محمديان آمده ام شايد كمي پوزش بي خبري مان را بپذيريد باشد كه مقبول افتد .

وقتي بهانه غزلي شد برايمان

لبريز خنده شد نفس هردوتايمان

تا آمدم كنار نگاهت كه تشنه بود

لغزيد و گر گرفت لب بي صدايمان

دل مي تپيد زير قدمهاي خيس عشق

غم مي دويد با غزلي پا به پايمان  

ما – مانده بود از من و تو در تمام شب

شب رفته بود زير تن خنده هايمان

اين اولين شب است كه ما با هميم يا –

انگار سالهاست كه شب آشنايمان – مي داند و ...

دوباره از اول شروع شد –

پهلو گرفت كشتي بي ناخدايمان

من ناگهان حضور تو را سخت تر فشرد

تو بي دليل خنده زدي هوي و هايمان

بيدار كرد خانه ي ما را و مادرم – آمد نشست پشت دري كه صدايمان – در آن اتاق حال عجيبي ...

ولم نكن

ول كرده ايم هر دو جهان را كه بي امان تكرار مي كنيم همان بوسه اي كه ..

آه

سردش شده است ما و من از اينكه جايمان گرم است خنده مي كنم و او بجاي آن -

نزديك مي شود به تنم

نه به مايمان

آرام مي شويم ولي توي فكر كه

اينبار تا كدام غزل همصدايمان مي گردد و

بهانه كه ديگر

بهانه نيست

باقي گذاشت صحنه ي خوبي برايمان

مهدي خطيري 22/11/84

تمام روز تنت را گره زدم به تنم

خزيد شهوت مردانگيت در بدنم

چكيد از نوك انگشتهاي مرجانيت

برهنگي دو صخره به زير پيرهنم

و پشت پنجره قلاب بافي ات كردم

شبيه پرده ي توري و طرحي از كفنم –

كشيد دست تو را در هبوط اين دختر

به رقص آينه ها بي دليل مي شكنم

هزار قلعه به تسخير چشمهايت راه

و مژّه هات حصاري مقابل بدنم

كلاغ پر هدفي جز پريدنم دارد

گلو و خنجر سردي - شروع پر زدنم

برقص با تب خرچنگ هاي ديوانه

برقص كولي ديوانه در تلف شدنم

برقص تا كه برقصاني ام در اين زنجير

كه حلقه حلقه تو را با خودم گره بزنم

                                                        مريم محمديان

*              **            *

¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:۳۱ ‎ب.ظ توسط مهدي خطيری

پيام هاي ديگران ()