غزل-روز 

خانه
آرشيو

پست الكترونيك


مهدي خطيری


نویسندگان
مهدي خطيری
 

آرشیو من
اردیبهشت ۸٩
آذر ۸۸
خرداد ۸٧
آذر ۸٦
شهریور ۸٦
خرداد ۸٦
اسفند ۸٥
دی ۸٥
فروردین ۸٥
آذر ۸٤
مهر ۸٤
امرداد ۸٤
اردیبهشت ۸٤
فروردین ۸٤
بهمن ۸۳
آذر ۸۳
مهر ۸۳
شهریور ۸۳
 

لینک دوستان
سيد مهدی موسوی
احسان مهديان
هارون راعون
بهرام کمالی
علیرضا قزوه
قاسم شیری
هشتمین زنده بگور
علیرضا بدیع
اسماعيل قنواتی
سحوری
عليرضا آبروشن
مونا زنده دل
سعيد پويال
تازه های ادبی
حسين ديلم کتولی
مريم حقيقت
مختار رنجيده
امير اکبرزاده
ابراهيم قبله آرباطان
حميد عرب عامری
رضا قنبری
محسن حيدريان فر
مهدی مزارعی
فرشيد جوانبخش
سيد محمد علوی راد
فريده دهداران
انجمن مجازی
هورتاش یوتاپ
شبنمکده
اخبار وبلاگ ها
ليست وبلاگ ها
قالب وبلاگ
دوست یابی


آمار وبلاگ :

  RSS 2.0  

temp-designer

 

 

دوشنبه ٢۳ آذر ،۱۳۸۸

 

 

پس از روزها مشغله و بعد از مدت ها به روز می شوم :

 

به نام تو

به کام خودشان

برای تو

    تویی که منی

ومن     که تو می شوم

به قامت این ما

که تو هم هستی

باشال قرمزت

فهمیدن انگار

   کار  ندارد

              اما

همه با فهم من

   من ِ ما شده

به رنگ چشمهایم  مشکل ندارند

این «همه» که ماشده ایم

مایی که «همه » هستیم

حتی آن شال قرمز

با چکش 

           چکش یعنی عدالت

یعنی تو نمی فهمی 

      ما می فهمیم

کدام ما آقا ؟ !

شما که مایی ندارید ؟!

گفتم که 

خوابیدن و بیداری 

شکم به زیر شکم

و رنگ چشم های من 

به هم نمی آیند

تو هم بیا اینجا 

قشنگ تر می شوی آقا ؟!

ما

     شما

          من

              او

                 ندارد

هم ماییم

            و یک نه «ما»

یک  من ِ من

بیچاره تنها

بیچاره سر گردان

معلم تاریخ می گفت :

«پدرم مادرشان را آورد

تا ساز بزنند موقع شام و نهارمان»

پدرم :

تاریخ و جغرافیا

جغرافیای تاریخ بود

                        پدرم

پدرم را آب بردند

                بی ناموس ها

قبر پدرم ،

               قرق توسعه شد

قبر پدرم:   

            «مرگ بر دیکتاتور»

قبر پدرم:

          «سنگال»

قبر پدرم :

           «بنگلادش»

قبر پدرم:

             «جغرافیای بدون نقشه نیست»

قبر پدرم است دیگر

شال قرمز ندارد

ایمانش

         چشم های من

         چشم های ما

آینه ی درختان البرز

پدرم را در آوردید

     اما نه اعتراف ، نه خواهش

     این بزرگراه

به پاهای شما ختم نمی شود هرگز

به زیر شکم هایتان

حالا نمی خواهم اعتراف را

نه اعتراف را

نه این همه لاف

گزافه می گویی

  شال قرمز

چکش نزن به روی سرم

این سر

          صد بار استفراغ می کند از تو

قی می شوی توی استکان خودت

این سر

         ته اش را به باد داده

        باد خانه ات را

        ویرانه ای

       باد می دهی ؟ !

خجالت نکش

  این باد معده است

سازت را بزن

می خواهم لبی به خمره برقصانم...

 

مهدي خطيری

پيام هاي ديگران ()




 

 

[ خانه| آرشيو | پست الكترونيك ]